Een vrouw met "Hit and Run" OCD rijd terug naar een plek om te controleren of zij soms iemand aangereden heeft
(AI www.freepik.com)
Wat is OCS?
OCS staat voor obsessieve-compulsieve stoornis. In het engels is de aandoening bekend onder de naam OCD, obsessive compulsive disorder. Een oudere benaming is de term dwangneurose.
Komt OCS vaak voor?
Maar liefst 2,6 procent van de bevolking lijdt in meer of mindere mate aan ocs. Dat is ongeveer 1 op 50 mensen, ongeveer evenveel mannen als vrouwen. Een dwangstoornis ontstaat vaak al op jonge leeftijd, voor het 25ste jaar. Soms komt ze op de lagere schoolleeftijd al tot uiting.
Wat betekent OCS nu concreet?
OCS is een mentale toestand die een sterk gevoel van onzekerheid, twijfel, zich zorgen maken of angst veroorzaakt in het hoofd van de persoon. Deze gevoelens lokken dan rituelen uit zoals controleren of herhalen.
OCS is een ernstige ziekte. Er zijn diverse vormen namelijk lichte, matige, ernstige tot zeer invaliderende OCS. OCS bestaat enerzijds uit obsessies of gedachten en anderzijds uit compulsies of handelingen.
Men spreekt van een dwangstoornis wanneer de persoon dwanggedachten en/of dwanghandelingen heeft die veel tijd opslokken, veel last veroorzaken en het dagelijks functioneren verstoren.
Iemand met ocs heeft last van een voortdurend gevoel van onzekerheid of angst.
Obsessies zijn steeds terugkerende gedachten. Deze gedachten kwellen de persoon en achtervolgen hem ook al doet de persoon erg zijn best om deze gedachten te verdringen. Het gaat om gedachten dat iets schadelijk, gevaarlijk, verkeerd of vuil zou kunnen zijn of door gedachten dat er iets ergs zou kunnen gebeuren. Deze gedachten of beelden noemen we dus obsessies. Ze komen zomaar op en zijn moeilijk van je af te schudden.
We geven hier een paar voorbeelden van enkele veel voorkomende obsessies:
- angst voor bacteriën, besmetting
- gewelddadige gedachten (bvb. zich inbeelden dat men iemand vermoordt)
- pathologisch twijfelen, ook aan zichzelf, hoe men overkomt bij anderen, geen beslissingen kunnen nemen
- irrationele angst dat er iets verschrikkelijk gaat gebeuren (brand, ongeval)
- buitensporig denken aan of zich zorgen maken over symmetrie
- zich overdreven verantwoordelijk voelen voor de veiligheid van anderen
- niets kunnen weggooien
Hebt u opgemerkt dat het woord angst in deze lijst vaak voorkomt? OCS wordt gerekend tot de angststoornissen omdat angst onlosmakelijk verbonden is met ocs.
Mensen met ocs hebben een sterke neiging om rituelen uit te voeren om deze gedachten te doen stoppen. Dit noemen we de compulsies of dwanghandelingen. Deze rituelen zijn bedoeld om de angstige gedachten te bannen of om te voorkomen dat er iets ergs gebeurt of om zeker te zijn dat dingen veilig, proper of juist zijn.
Dit zijn zaken die de patient van zichzelf verplicht is om uit te voeren. In het begin van de stoornis zal dit nog niet veel tijd in beslag nemen, maar vaak gaat het van kwaad tot erger, tot de patient de ganse dag bezig is met dwanghandelingen die aldus het normale functioneren verstoren.
Voorbeelden van dwanghandelingen zijn:
- veelvuldig controleren van bijvoorbeeld sloten, lichtschakelaars, gasfornuis, ramen, deuren, kleding
- teveel handen wassen, douchen, schoonmaken, zonder een echt voldaan gevoel te krijgen
- teksten steeds opnieuw herlezen omdat men denkt iets gemist te hebben
- verzamelen of hamsteren van nutteloze voorwerpen
- voorwerpen een exact aantal keren aanraken
- handelingen herhalen: in / uit de deur, opstaan / zitten
Vaak lijken de rituelen vreemd voor de persoon zelf en proberen mensen met ocs hun symptomen te verbergen voor anderen.
Hoewel mensen met ocs een kort moment van opluchting ervaren na het uitvoeren van een ritueel, versterken deze rituelen eigenlijk de dwanggedachten.
Hoe meer rituelen men doet, hoe sterker de ziekte wordt. Maar de drang weerstaan om een ritueel uit te voeren, kan erg moeilijk zijn.
Welke vormen van dwang bestaan er?
OCS kan honderden uitingsvormen vertonen. Er zijn wel een aantal hoofdtypen waarvan controledwang en smetvrees de bekendste zijn. Mannen zijn veelal de controleurs, vrouwen hebben meer te maken met smetvrees. Combinaties tussen deze komen ook vaak voor.
Wat zijn de gevolgen van ocs?
In de eerste plaats heeft het invloed op het welzijn van de patient. De hele dag achtervolgd worden door dwanggedachten en dan de angst proberen te verminderen door het uitvoeren van dwanghandelingen zijn heel vermoeiend.
Vaak kan men ook geen gewoon sociaal leven meer leiden en soms kan men ook niet meer werken. Bovendien gaat ocs vaak gepaard met een depressie of met lichamelijke klachten zoals moeheid, hoofdpijn en maagklachten. Ook de partner of directe omgeving kunnen last hebben van de dwang.
Iemand met smetvrees bvb kan alle gezinsleden dwingen bij thuiskomst steeds schone kleren aan te doen.
Een dwangstoornis verdwijnt vrijwel nooit vanzelf. De kans is zelfs groot dat de dwang erger wordt.
OCS kan het leven van de patiënt verwoesten. Dit maakt duidelijk dat OCS ten allen tijde behandeld moet worden.
Wat is de oorzaak van ocs?
- OCD komt meer voor in bepaalde families.
- er zijn afwijkingen te zien in de hersenen met zeer speciale hersenscans
- OCD heeft te maken met een onevenwicht van chemische stoffen in de hersenen, met name oa. serotonine.
- OCD kan soms veroorzaakt worden door hersenletsel of hersenontsteking
- het zal u wellicht verbazen te vernemen dat al deze feiten ons vertellen dat het een fysieke stoornis is. We kunnen het vergelijken met bvb de pancreas die niet goed meer werkt, de persoon krijgt dan suikerziekte. Een fysiek probleem dus. Heden zien we OCD dan ook meer als een neurologisch hersenprobleem dan als een psychologisch probleem.
- Daarnaast spelen ook sociale factoren een rol. Inrijpende gebeurtenissen zoals het overlijden van een dierbare, ontslag of zelfstandig gaan wonen kunnen een dwangstoornis uitlokken. Tenslotte hebben ook psychische factoren een invloed, zoals persoonlijke eigenschappen bv slecht raad weten met emoties en spanningen of een perfectionistische ingesteldheid.
Zijn mensen met ocs gek?
Honderden keren je handen wassen, veelvuldig controleren of het licht uit is, waarom gebeurt dat? Ocs is een twijfelziekte, het gegeven dat iets in orde is, dringt niet door en je vertrouwt je eigen zintuigen niet.
Iemand die niet voldoende geïnformeerd is zou de conclusie kunnen trekken dat zo iemand gek is.
Mensen met ocs zijn echter niet gek. Ze hebben wel dwang maar zijn niet gek. Waarom niet? Omdat ocs patiënten op alle vlakken contact houden met de werkelijkheid. Ze weten bvb dat het maandag is, dat het 1 juli is, ze weten of het koud is of warm, ze weten hoe laat het is, kortom ze zijn zich bewust van wat er gebeurt en ze weten dat ze een probleem hebben, maar niet het probleem zijn.
TEST JEZELF:
Op volgende link kan je jezelf testen in welke mate de Ocs invloed heeft op jouw leven. Deze vragenlijst staat voor de YBOCS, de Yale Brown Obsessive Compulsive Scale:
https://www.addictionsandrecovery.org/tools/obsessive-compulsive-disorder-test-yale-brown-ocd-scale-ybocs.pdf
Bij een hoge score op de YBOCS vragenlijst raden wij ten zeerste aan om contact op te nemen met een medische professional: de huisarts, een psychiater, het lokale CGG (Centrum Geestelijke Gezondheidszorg). Het is ook goed te spreken met iemand die je vertrouwt.
SOORTEN BEHANDELINGEN
1 Cognitieve Gedragstherapie
Gedragstherapie is één van de belangrijke behandelmethoden voor obsessieve-compulsieve stoornissen. Je kan hiervoor beroep doen op zelfhulpboeken zoals van hoogleraar Lee Baer (vb Alles Onder Controle, Het duiveltje van de geest). Het is aan te raden om gedragstherapie te doen in samenspraak met een psycholoog. Hij of zij kan je bijstaan.
Gedragstherapie is noodzakelijk:
In een notendop kunnen we gedragstherapie als volgt beschrijven:
Je hebt geen greep op je gedachten.
Je hebt geen greep op je gevoelens.
Maar je gedrag bepaal je zelf.
Als je je gedrag verandert,
zullen je gedachten en gevoelens op termijn ook mee veranderen.
Het spreekt vanzelf dat als iemand zijn dwanghandelingen beetje bij beetje vermindert hij of zij angstiger zal worden. Dit is normaal bij ocs. In kleine stappen werken is dus de boodschap, kleine stappen worden mettertijd grotere stappen, op die manier kan men grip krijgen op de dwanghandelingen en aldus een normaler leven gaan leiden.
Op de afbeelding onderaan deze pagina zie je hoe het werkt: je vermindert in kleine stappen je dwanghandelingen, je wordt angstiger tot een piekniveau, als je de afbouw lang genoeg aanhoudt wordt je angst ook minder:
Er dient geoefend te worden met exposure (= blootstelling) en responspreventie. Exposure houdt in dat de patiënt zich blootstelt aan datgene waarvoor hij bang is. Responspreventie houdt in dat hij niet toegeeft aan de dwanghandeling. Een voorbeeldje: een vrouw met smetvrees schudt de hand van een vertegenwoordiger. Nadien voelt ze zich smerig. Ze wil haar handen wassen om zich schoon te voelen. Responspreventie betekent dat zij haar handen niet wast en de angst ondergaat zonder haar ritueel
(= handen wassen) uit te voeren. Daarnaast helpt de therapeut de patiënt ook om inzicht te krijgen in de werking van ocs.
Gedragstherapie vraagt dus veel moed. Weerstaan aan de drang om bepaalde rituelen uit te voeren is even angstaanjagend als uit een vliegtuig springen. Veel oefening doet de terreur geleidelijk afnemen. Gedragstherapie blijkt echter volgens veel patiënten de enige behandeling die mogelijk vruchten kan afwerpen. Psychoanalyse en gesprekstherapieën helpen niet. Bij een minderheid helpt gedragstherapie niet.
2. Medicatie
Een belangrijke groep medicijnen die gebruikt wordt voor ocs zijn de antidepressiva. Voorbeelden zijn Prozac, Zoloft, Seroxat en Efexor.
Ook worden bijvoorbeeld antipsychotica voorgeschreven, zoals Zyprexa en Risperdal.
Soms worden ook angstremmers gegeven ter ondersteuning. Voorbeelden zijn Xanax, Clozan en Temesta.
Het is steeds afwachten wat de medicatie zal doen. Dat is heel normaal. Patiënten en hun omgeving hebben veel geduld nodig.
3. Operatie
Bij mensen waarbij allerhande medicatie en gedragstherapie geen effect hebben wordt soms DBS toegepast. Zowel in UZ Gent als in het UZ Leuven worden mensen geopereerd.
ERVARINGEN
Ervaring van Albert (naam veranderd):
Mijn ocs begon al in de kindertijd alhoewel ik nog niet echt veel symptomen had. Pas nadat ik mijn rijbewijs behaalde kwamen echt serieuze problemen. Ik moest steeds terugrijden om te controleren of er iets gebeurd was. Dit verergerde zodanig dat ik niet meer kon rijden. Met de fiets ging het later ook niet meer en ook een gewoon uitstapje tevoet werd een grote opgave. Ik fotografeerde alles om zeker te zijn dat alles ok was. Met de hulp van de psychologe is dit fotogedrag volledig afgebouwd. Ik nam medicatie en kwam ook meer buiten. Meer buitengaan op zich was al therapie. Later kwamen andere symptomen die ik met de hulp van een goede psycholoog in zekere mate kon bedwingen. Er blijven nog belangrijke restsymptomen.
Ervaring van Arnie:
Ik heb jaren fel geleden onder mijn ziekte OCS. Het waren vooral dwanggedachten en dan handelingen.
Echt terrreur in mijn hoofd. Mijn vrouw heeft mij verlaten en zo was ik heel alleen... ik had steun van mijn familie maar op ten duur konden ze ook niet meer want wie begrijpt die ziekte ?
Een opname was noodzakelijk want ik zat toen ook met een depressie, drankmisbruik en dwang en ik miste enorm mijn kinderen... Op zo'n moment zie je het niet meer zitten maar, toch heb ik teruggevochten! Met de hulp van een uitstekende psychiater en psycholoog en mijn tweede vrouw die wel mijn ziekte begreep ben ik uit een heel diep dal gekropen, en hoe !! Ik heb nu nog een lief dochtertje met mijn tweede vrouw Pauline van 30 maanden en twee fantastische kinderen uit mijn eerste huwelijk, Eve(30j) en Tom(28 j).
Het resultaat is dat ik nu GEEN last meer heb van dwang! En dat komt omdat ik de moed heb gehad om ervoor te vechten ! Waar een wil is ,is een weg! Met medicatie alleen lukt het niet, je moet gedragstherapie volgen en volhouden, hoe zwaar het ook is ! Ze willen allemaal genezen maar velen doen geen inspanning ! Ik heb zelf al aan mensen adressen gegeven van goeie specialisten voor hun ocs-ziekte en weet je wat ze antwoorden? Je denkt toch niet dat ik zo ver zal gaan om die dokter te raadplegen...inderdaad, de afstand is te ver! Of ze gaan één keer en dan krijg ik een heleboel kritiek van, die dokter bevalt me niet, of ik moet oefeningen doen maar ik heb daarvoor geen tijd! Velen steken zich in een slachtoffersrol, ik ben ziek en een ander moet altijd klaarstaan voor mij !
OCS is zekers te behandelen en te genezen voor 90 %. Met goeie medicatie, therapie en vooral, JE MOET ER ZELF IN GELOVEN!! Ik ken er zelf die kruiden nemen of homeopathie, sorry, maar dan je nog beter op bedevaart gaan!
Je zal heel je leven moeten medicatie slikken, maar als je goed bent en normaal kunt functioneren is dat toch niet erg? Het gaat hier nog altijd over een NEUROSE, we verliezen de band niet met de werkelijkheid. Mensen met een PSYCHOSE verliezen wel de band met de werkelijkheid ! Wij hebben OCS maar we zijn niet gek!
Schaamtegevoelens over je ziekte hebben is normaal, maar het heeft geen zin! Begin met die schuldgevoelens overboord te gooien en zeg: Yes, I Can!!
Arnie, al meer dan 3 jaar verlost van die vreselijke dwangduivel! Mijn zenuwarts zei onlangs tegen mij : je zou een boek moeten schrijven over uw dwang en ervaring en hoe je hebt teruggevochten, het wordt een bestseller!!
Vergeet niet dat 1 op 40 mensen met een dwangstoornis zit !!
Veel sterkte aan iedereen en ER IS EEN UITWEG !!
Arnie
Getuigenis van Mieke:
Ik kreeg OCS voor het eerst rond mijn 14de ... Maar toen wist ik helemaal niet dat dit OCS was. Even is het toen echt intensief geweest … maar het verdween weer vanzelf ... rond mijn 16de.
Het OCS-monster ging pas echt in de aanval toen ik 29-30 was ... En sindsdien vecht ik tegen de OCS-duivel in mijn hoofd, elke dag … Ondertussen al 7 jaar… Angst – angst – angst.
In de beginperiode (gedurende een jaar) kon ik niet meer gaan werken omdat ik niets meer durfde te doen. Ik durfde mezelf amper douchen, durfde geen eten opscheppen, durfde niet afwassen, durfde niet typen (en had toen een kantoorjob), enz. Na een lange zoektocht op internet kwam ik er uiteindelijk achter dat ik niet alleen was … dat mijn bizarre hersenkronkels duidelijk symptomen waren van een bestaande ziekte. Dan begon de lange zoektocht naar een geschikte hulpverlener. Ik ging bij een 7-tal mensen op consultatie maar steeds weer bleek dat zij niet bekwaam waren inzake OCS. Gelukkig vond ik toch een gedragstherapeut in Mechelen. Samen met hem ging ik de confrontatie met mijn OCS aan en kreeg ik hulp van medicatie. Xeroxat, Anafranil, … Ik had wel de indruk dat er nauwelijks verbetering was dankzij medicatie. Ik vond ook dat medicatie me 'verlamde'. Maar wat ik er vooral vreselijk aan vond : ik voelde me – naast wat ik door OCS meemaakte – ook nog eens kei-slecht in mijn vel door het extra gewicht dat ik erbij kreeg … Door dit laatste had ik geen zin meer om buiten te komen, geen zin meer in uitstapjes, en dergelijke. En die dingen waren nu net de dingen die me nog wat plezier gaven, ondanks de OCS die elke minuut aanwezig was. Uiteindelijk ben ik met medicatie gestopt.
Ik vocht verder tegen OCS met de hulp van de gedragstherapeut en door heel veel lezen en leren over mijn ziekte … Soms was het duiveltje dat gedachten influisterde even minder actief, maar even later sloeg hij kei-hard terug. Sommige dagen was OCS draaglijk, andere dagen ging ik door een hel. OCS : dat wens je je ergste vijand niet !
Waaruit bestaat mijn OCS ?
Ik heb vooral obsessies. Gedachten die ervoor zorgen dat ik zo angstig ben dat ik de dingen gewoonweg niet durf doen. Constant "beelden" in mijn hoofd van de ergste dingen die mijn dierbaren en mij kunnen overkomen. Gedachten over de vreselijkste dingen die zouden kunnen gebeuren, springen me constant in het hoofd ...
Mijn dwanggedachten komen er vooral op neer : "als ik X doe (X zijn dagdagelijkse dingen : als ik deze broek aantrek, als ik deze kousen aantrek, als ik deze onderbroek aantrek, als ik de computer nu opzet, als ik dit schrijf, als ik nu van het toilet ga, als ik nu uit mijn bed stap, als ik dit nu typ, als ik nu stop met me te douchen, als ik dit eten nu opschep, als ik dit nu koop, als ik dit pak melk koop, als ik dat pakje kaas neem, als ...) dan zal er een geliefd iemand of mij iets ernstig overkomen" : een dodelijke ziekte, een dodelijk ongeval, ...
Hoe het werkt ? Ik neem iets en tegelijkertijd schiet er me een gruwelijke gedachte in mijn hoofd (wat dus de hele tijd door gebeurt) … Ik wil absoluut niet dat wat ik denk ook gebeurt en ik koppel in mijn hoofd blijkbaar die gedachte vast aan wat ik op dat moment doe (wil doen). De gedachte die ik heb is dan te gruwelijk, dus ik doe het niet. Maar ik moet het doen (sommige dingen moeten nu éénmaal). Het voelt allemaal zo sterk dat ik het gevoel niet kan negeren : ook al weet mijn verstand op dat ogenblik dat dit OCS is. Ik krijg het echt benauwd … angstzweet. Ik neem een ander exemplaar van hetzelfde … terug die gedachte natuurlijk, vaak nog gruwelijker … die gedachte laat me niet meer los. Angstzweet, benauwd, angst … Me geen raad meer weten … Tijdens momenten als deze ga ik door een hel van angst. Uiteindelijk – in de periodes dat OCS me te hard in zijn macht heeft - zijn er twee dingen die ik dan uiteindelijk doe.
Ofwel kies ik dan maar om iets niet te nemen of iets niet te doen (dan doe ik maar geen kousen aan, dan koop ik maar geen melk) …
Of soms werken mijn magische getallen om het op te lossen : als ik het x keer opnieuw vastneem, is het misschien goed. Als ik het x-te flesje in de rij neem, is het goed. Pfffffffffff … angst, angst, angst …
Mijn OCS is het aanvoelen dat dingen die ik denk, kunnen gebeuren : omdat ik het denk én tegelijkertijd iets doe. Net of ik waan mezelf een soort tovenaar die dingen kan beïnvloeden door iets te denken én die met een gebaar (=dat gene dat ik wou doen) de gedachte 'hokus pokus pats' kan laten gebeuren.
Mijn verstand zegt me dan wel dat dergelijke dingen doen niets kunnen beïnvloeden maar door al wat ik dan denk dat er zou kunnen gebeuren (gedachten die in mijn hoofd schieten - totaal ongewild) is mijn OCS-duivel en dus mijn angsten veel sterker dan mijn verstand !
Gelukkig heb ik geleerd OCS beter de baas te kunnen (door exposure) en kan ik ook vaak door mijn angst doorstappen : de gedachte laten zijn en toch doen wat ik wil doen …
Dat lukt het makkelijkst als de gedachten die het OCS-duiveltje mij influistert gefixeerd zijn op mezelf, wat op zich ook al niet makkelijk is, maar OCS slaat dan altijd (een seconde later) kei-hard terug door het op mensen te foccussen van wie ik kei-veel hou en van wie ik absoluut niet wil dat hen iets overkomt ... en dan durf ik het absoluut niet meer te doen ...
OCS is bij mij ook : ik mag het NU niet doen. Er zijn zoveel dingen die ik elke dag wel zou willen doen : gewone klusjes, dingen of gewoon domweg een telefoontje doen ... maar wanneer ik daar dan wil aan beginnen ... neemt mijn OCS de overhand en zegt : "nee, nu niet : als je het NU doet, gebeurt er dit of dat (iets heel erg) ... ik mag het nu niet doen want nu is het het goede moment niet. Ik probeer dan nog wel om het te doen en om er tegen te vechten maar hoe harder ik probeer, hoe harder mijn angst wordt dat die angstgedachte wel echt zal uitkomen en dan durf ik het NU dus niet meer .... Probleem is dan dat het goede moment : het moment waarop je het dan wel zou kunnen/mogen doen er nooit komt ... want vanaf dan zit die ontzettend erge gedachte vast aan 'dat dingetje' doen en elke keer als ik dat wil doen, slaat ze me kei-hard neer en dan durf ik het vaak niet meer ... of dan moet ik kei-hard vechten om het toch maar te doen. OCS was een poos echt verlammend : ik durfde niks meer …
Gewone dingen zoals tanden poetsen, douche nemen, ... worden vaak moeilijke opdrachten om ermee te starten (wanneer is het goede moment ?) en om ermee op te houden (Ai, mag ik nu wel stoppen ? Als ik nu stop met ... dan ...)
OCS is ook nog : alles mee beleven qua leed van anderen. Bijvoorbeeld : bij erge verhalen die ik hoor van mensen die ik al dan niet ken. Bijvoorbeeld : als ik op het journaal of in de krant of in een tijdschrift iets ergs lees, neem ik dat mee en kan ik dat niet meer uit mijn hoofd zetten. Deze gedachten duiken dan steeds weer op en zetten mijn OCS-mechanisme in gang.
Uiteindelijk lukte het me dus soms toch om erdoor te stappen en de dingen toch te doen. Maar vaak niet hoe het volgens onze therapie moet. Want vaak los ik het op met mijn magische getallen of door een gedachte in mijn hoofd te herhalen 'het kan allemaal niet, het zijn maar gedachten … en dan de gruwelijke gedachte proberen naar de achtergrond te duwen … Vaak moet mijn partner inspringen en me helpen door me te overtuigen dat dit OCS is.
Magische getallen : een geruststelling ? In het begin wel, nu ook nog vaak. Maar dikwijls duwen ze me nog dieper de OCS-spiraal in. Want meestal heb je na het x-aantal keer te doen nog niet het gevoel dat het goed is en dus is de angst nog erg groot. Dan doe ik het nog een keer in de hoop dat het beter voelt. Tevergeefs … Maar hoe het nu nog oplossen want ik het het al x-aantal keer gedaan. Mijn magisch getal is al voorbij-geteld … Op zulke momenten kan ik helemaal in de knoop raken! Dan kan het zweet me uitbreken en weet ik niet meer wat gedaan om het goed te doen en het met een goed gevoel te doen ... Mijn OCS ten top !
Een jaar geleden kreeg OCS me terug zodanig in zijn macht, dat ik echt extra hulp nodig had. Via de OCS vriendenkring.nl leerde ik Zibrine = Sint-Janskruid kennen. Dit was het enige dat ik wilde proberen want ik wou absoluut geen medicatie waar er maar de kleinste kans bij was dat ik terug zou verdikken.
Ik ervaar het Sint-Janskruid als een WONDERMIDDEL VOOR MIJ en zou het iedereen aanraden ! (Wel opletten met de anticonceptiepil en blootstelling aan zonlicht.)
Dank zij het Sint-Janskruid kan ik voor het eerst in 7 jaar echt door mijn angsten stappen … OCS valt me af en toe nog kei-hard aan en ik heb het dan heel moeilijk maar dankzij het Sint-Janskruid zak ik niet meer zo diep en kan ik moed nemen om door de angsten door te stappen.
Ik probeer alles te doen wat ik al jaren heb uitgesteld en heb zo al heel wat dingen gedaan, die ik de voorbije 7 jaar niet had gekund. Een zalig gevoel.
Bepaalde dingen zorgen ervoor dat OCS af en toe keihard komt aanzetten : feestdagen, elke keer wanneer er iets nieuw gekocht moet worden dat enkele jaren zal gebruikt worden, … Dat zal wel altijd zo blijven… Het OCS monster ligt altijd op de loer en valt me aan in mijn zwakke momenten. Ondertussen ken ik deze zwakke momenten en weet ik wanneer ik op mijn hoede moet zijn … of kan ik ze deels uit de weg gaan (geen journaal opzetten want beelden uit het journaal of de krant blijven me achtervolgen) …
Ik schreef mijn OCS-verhaal hier vrij uitgebreid neer. Tijdens mijn zoektocht naar info over OCS had ik namelijk het meeste aan de verhalen van mensen die echt uitschreven hoe ze OCS echt ervaren … tot in de details. Ik vond het fijn (geruststellend) om dingen van mezelf daarin te herkennen. Ik hoop dat iemand – al is het maar 1 lotgenoot – iets aan mijn verhaal heeft.
U kan de lotgenote die dit meemaakt contacteren op [email protected]